วิธีแก้ Attention Needy
9:52am needy แต่เช้า ก็แน่ล่ะครับ อาจจะเพราะจริงๆแล้วเรามีเวลาว่างเยอะ ยิ่งวันอาทิตย์ด้วย แต่ไม่ต้องห่วง ผมเซ็ตกับนาฬิกาแล้วว่าจะพิมพ์แค่สิบห้านาทีพอ ไม่สิ พิมพ์คงน้อยกว่านั้น แต่เป็นการเตรียมตัวตัวเองเพื่อทำงานวันนี้ หา วันอาทิตย์เนี่ยนะ ก็ใช่ครับ ทำไมจะทำงานไม่ได้ ก็ถ้าชีวิตผมมันฟรีสไตล์ ทำงานสลับพักตลอดเวลา จริงๆ วันอาทิตย์ถ้าจะมีงาน ก็คงงานของลูก คือ พาแม่ไปที่อีกบ้านนึงบ้างเป็นครั้งคราว ไม่งั้นก็จะมีเวลาแบบนี้แหล่ะครับ ก็คือ คิดว่า คงจะต้องมีการแตะงานไม้หัว ที่ค้างไม่จบ อาทิตย์ที่ผ่านมา แล้วก็งานภาษาญี่ปุ่นด้วยต่อนั่นแหล่ะ ไปต่อเรื่อยๆ แต่ที่สำคัญอีกอย่างคืออยากจะจัดห้องสักนิดหน่อยพอ เพราะพร่งนี้จะมีช่างแอร์เข้ามารื้อถอนครับ เอาว่าประมาณนี้ก่อน วนปิดจ๊อบงานไปเรื่อยๆ 80% ส่วน 20% ก็ทำงานใหม่ ประมาณนั้น ตอนแรกเช้านี้ ระหว่างกินโจ๊ะ ที่คุณมารดาผมกรุณาซื้อมาให้ตอนเช้า (แกเตรียมข้าวให้ผมทุกเช้าอ่ะ คุณคิดดูแล้วกัน ผมนี่คุณชายมากกกกกมั้ยล่ะ) ก็คือว่า อะไรนะ คิดกับตัวเองว่า เราจะทำไรดีตอนบ่ายไม่สิ คิดว่า ถ้าวันนี้ทำ ไม้หัวบุ๊คสามอีพีเจ็ดเสร็จจะลงไหน (คิดไปก่อนอีกละ) แล้วก็คิดว่า จะ webtoon เหมือนเดิมไหม เพราะผลตอบรับที่นั่นแย่มาก ไม่ค่อยมีคนอ่านอ่ะ หรือว่าจะไปลง note.com แพลตฟอร์มญี่ปุ่นดี อันนี้ก็ค่อยคิดอีกทีแล้วกัน แต่ว่า เราคงเขียนเป็นภาษาไทยอ่ะ เพราะเล่มนี้ตกลงกับตัวเองแล้วว่า จะทำภาษาสลับไปครับ บางตอนไทย บางตอนอังกฤษ บางตอนญี่ปุ่น ก็มันตัดสินใจยังไม่ได้อ่ะ ก็ผสมแม่มเลยแล้วกันน่ะครับ ออ เช้านี้เดินแวะเข้าสวนลุมไปเขียน ก่อนที่จะไปซื้อชาเขียว (แทนกาแฟบ้างสักเช้านึงเป็นไรไป) แล้วก็เลยได้อ่าน free paper ของแมกาซีนเจ้าดังของญี่ปุ่น Casa, Popeye ดูแล้วก็เนื้อเต้นขึ้นมาหน่อยที่อยากจะทำหนังสือ สิ่งพิมพ์ตัวเองต่อ ระหว่างเดินกลับก็มีเสียงกระซิบอีกว่า หรือจริงๆ เรากำลังหนีความจริงอยู่ว่า เราก็อยากส่งสำนักพิมพ์ เป็นนักเขียนที่สังคมยอมรับเหมือนใครเขาว้าาา?
ทามะจัง นอนเยอะอยู่นะลูก หลับสองทุ่ม ตื่นเก้าโมง นั่นมัน…. สิบสามชั่วโมงเลยนะลูก…. เอาเวลามาช่วยพ่อทองปิดเล่มไม้หัวดีกว่าม่ะ หรืออยากจัดห้องมะ?
ออ ส่วนตอบหัวข้อ ว่าจะแก้ Attention Needy ของตัวเอง ที่อยากจะต้องลงทุกอย่างบนโซเชียลยังไง ก็
หนึ่งก็ บล็อกที่รักนี้ไงครับ ส่งออกโดยที่ คาดหวังกลับต่ำมาก เพราะว่า จะมีสักกี่คนแวะมาตรงนี้ แล้วก็
สอง น้องที่อยู่ในภาพกับชายเล็ก ทามะจัง ทามาก็อจจิ อายุสองปี (ในประมาณสามวัน) ที่ผมพาไปเจอคุณเี้ยที่สวนลุมเช้านี้นี่ไงครับ ที่ว่า เราไม่อยากจะต้องขอความสนใจใคร เราก็ไปสนใจใครเขาแทนแล้วกันครับ ไม่ว่าเค้าจะเป็นเอเลี่ยนในคราบน้องไข่ตะมุตะมิก็ตาม (มะงื้อ~~~)
ไปละ 9:59am (ยังคงงงว่า กูจะทั้งมอนิ่งเจอนัล ทั้งคุยพี่ยอด ทั้งเอเวอโน้ต ทั้งบล็อกเนี่ยนะ เออ กุจะ!)