ปิดจ๊อบเพื่อไปต่อ
9:28pm วันนี้กว่าจะได้มาบล็อกก็ตอนดึกครับ เจอหลายเรื่องที่มะรุมมะตุ้มเข้ามา พาแม่ไปรพ. แล้วก็ติดตั้งเครื่องปรินเตอร์แล้วก็ แวะเอาสินค้า หรือก็คือหนังสือไม้หัวพิมพ์เองสองชุด กับพวงกุญแจตุ๊กตาชายเล็กไปส่งร้านหนังสืออิสระที่เชียงใหม่ครับ (ทางไปรษณีย์นะ) เพราะเป็นสิ่งที่ยังค้างคาทำไม่เสร็จเสียที ตอนแรกกะจะให้วันนี้ได้จัดห้องสังคายนาสักหน่อย ก็ยังไม่ได้ทำเสียที ก็คงจะต้องเอาตามแผนวีคลี่เดิมล่าสุด ที่อยากวางให้เรื่องจัดห้อง ไว้ทำหลักเสาร์อาทิตย์ งั้นวันนี้ก็คงจะต้องทำ ไม้หัวบุ๊คสามต่อให้ได้แล้วตอนนี้ครับ ผมเดินคิดกับตัวเอง หลังจากกินทงคัทสึ (เป็นรางวัล) ให้ตัวเอง ตอนกลับบ้าน ว่าถ้ามองชีวิตตัวเองเป็นเหมือน storytelling logline ตัวเอง กำลังเล่าชีวิตตัวเองยังไงอยู่ ถึงได้ดูเหมือนหนังที่ไม่จบแบบนี้ (ไม่จบ เฟสหนึ่งเฉยๆนะ ส่วนชีวิตยังต้องไปต่ออีกยาวไกล ไม่ให้จบง่ายๆ) ก็คือ ลองเอาตัวเองใส่ล็อกไลน์ได้ว่า “ผมก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่พยายามจะเล่าเรื่อง (ไม้หัว) ให้จบเป็นเรื่องออกมา (เช่นนิยายเป็นต้น) แต่ว่า ดันถูกหลอกล่อให้วอกแวกด้วย ร้อยล้านโปรเจค หน้าที่ สิ่งเย้ายวนใจ ทำให้ไม่สามารถจบงานหลักได้เสียที โดย ถ้าเกิดผมทำไม่ได้ล่ะ จะเสียอะไร?" เพราะผมก็ยังมีกินมีใช้ อยู่บ้านสุขสบายกับพ่อแม่ด้วยซ้ำ” ตรงนี้แหล่ะครับ ที่ทำให้ได้คิด ตอนแรกบอกพี่ยอด พี่ยอด ก็บอกประมาณว่า ก็ต้องตั้งเป็นเหมือนเดิมพันทางใจ ว่าแบบ ถ้าเราไม่เล่า แล้วไม้หัวจะต้องหายไปนะ ใครจะเล่าได้แบบเราอะไรแบบนี้ ผมก็ ยังไม่โดนอ่ะ ก็แล้วยังไงอ่ะ มันไม่ได้เสียหายอะไรใครป่ะ จนกระทั่งพี่ยอดมีพูดประโยคประมาณว่า ลอง เอาไปส่งให้คน ลักษณะเหมือนสัญญาว่าจะทำ แล้วต้องทำนั่นแหล่ะ ผมเลย นึกขึ้นได้อีกทีว่า ออ จริงด้วย ยังไงมนุษย์เราก็ต้องมี ‘มนุษย์ผู้อื่น’ ให้ต้องยึดโยงนี่เอง ตรงนี้นี่เอง ที่เป็นเดิมพัน ที่มันใช้ได้สำหรับผม พูดให้มัน จริงขึ้นง่ายขึ้นเล็กลงปฏิบัติได้จริง คือยังไง? ก็ งานแฟร์ยังไงครับ (เฉลยนิ่มๆเลยเรอะ) (ใช่แล้ว อย่ามัวเสียเวลาอีกเลย) ใช่ครับ ก็ง่ายๆตามนั้น บังเอิญว่าจังหวะชีวิตช่วงนี้ ยังไม่ได้มีเดดไลน์งานแฟร์งานต่อไปนี่เอง ทำให้ผมรู้สึกล่องๆลอยๆว่า งานมันไม่จบก็แล้วไง อะไรแบบนั้น ดังนั้น ผมว่า ตอนนี้ ล็อกไลน์ที่ควรจะนิยามให้ตัวเองน่าจะประมาณนี้แทนครับ
ลงรูปสักหน่อย ให้สมบล็อก ชอบมุมนี้ของโรงพยาบาลที่พาคุณแม่ไปหาหมอครับ มีช่องตรงกลาง แล้วก็ต้นไม้ มันแบบ comfy มาก
“มนุษย์แว่นผู้หนึ่ง ซึ่งมีฝันที่จะเขียนหนังสือสร้างโลกของมนุษย์ต้นไม้ให้สำเร็จเป็นนิยายภาษาญี่ปุ่น 7 เล่ม โดยเค้าจะต้องฟันฝ่ามรสุมในใจและความคิด ที่พลันแต่จะพาให้ออกนอกลู่นอกทาง ย้อนไปอดีต ลัดฟ้าไปยังอนาคตบ้าง กว่าจะเอาตัวเองกลับมาผลิตผลงานได้ เพื่อส่งให้ทันงานแฟร์ที่สมัครไว้ ให้ทัน ไม่เช่นนั้น ก็จะต้องทำให้ผู้มาเยี่ยมชมบูธต้องผิดหวัง เพราะเจอเพียงแค่งานชิ้นเดิมซึ่งน่าเบื่อเหลือทน”
ประมาณนี้ไหมนะ…
เอาล่ะ วันนี้ ทำไมผมรู้สึกยมเหลือเกินโดนพลังจัดการแ_กจนหมดร่าง ยังไงก็สู้ต่อกับไม้หัวบุ๊ค อีพีเจ็ดครับ (และจนกว่าจะเคาะ log line ที่ทำให้ชีวิตเร้าใจและ คลิก มากกว่านี้)
ราตรีสวัสดิ์ 9:42pm