จัดสตูดิโอวัดสัก - ลูกคนที่ 2 - อ่านหนังสือ - ดู Mubi - เขียน

ลูกรักเบอร์สองตอนนี้ครับ วัคคุจจิคือชื่อของเขา ซ้อนแกร๊บไปซื้อมาเลยเมื่อวานหลังจากที่สรตะกับตัวเองแล้วว่า ไม่ได้ละ กูจะเหงาไปกว่านี้ไม่ได้การละ

11:48am วันอาทิตย์ก็เป็นเช่นนี้ครับ จะได้ไว้ตอบคนอื่นได้เวลาคนชอบถาม “เสาร์-อาทิตย์ ทำไรอ่ะ” ซึ่งก็แน่นอน มีทำหน้าที่ลูกด้วยเป็นค้างคาวครับ (ครั้งคราวไงคุณ) ขอไปจัดก่อน เดี๋ยวมา เริ่มจากการ ‘แยกประเภท’ ก่อน แล้วจะง่าย ผมบอกทริคให้ ออ แล้วก็ต้องเขียนมอนิ่งเจอนัลด้วย ลำดับวันนี้มันผิดไปหมดเลยแฮะ นี่แหล่ะชีวิต ออ เมื่อวาน ผมดู MUBI เรื่องที่ 5 จบไปแล้วด้วย จะต้องฟรีไรต์เก็บไว้หน่อย ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ เรื่อง Viet and Nam ครับ แต่ก็ทนดูจนจบ เพราะเป็นเรื่องเล่าในสถานที่ที่เราไม่คุ้นเคย มันก็มีสิ่งที่ยังเร้าให้ผมสนใจจนจบ แม้จะไม่ชอบเทคนิคการแช่กล้องเลย มันแบบ อาร์ตนำไปกว่าการเล่าเรื่องมากไปสำหรับผม โอเค ทำไมเริ่มพิมพ์เยอะ เดี๋ยวมาใหม่ครับ 11:52am (ป.ล. ก่อน ลูกคนที่สอง คือ ทามาก็อดจินะเธอ ไม่ใช่ลูกจริงๆ ผมมีไม่ไหวหรอกลูกจริงๆน่ะ)

5:11pm โอเค มาแล้วครับ ตั้งสติได้หน่อยละวันนี้ หลังจากที่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนที่ควรจะทำ ตามธรรมชาติของผมนั่นแหล่ะ ก็คือ วนไปเรื่อยครับ สร้างงานไม้หัว อ่านเรียนญี่ปุ่น แล้วก็ สะสางชีวิตโน่นนี่ กับล่าสุด จัดห้องมา ก็คือ เอาของใส่หลุมแหล่ะครับ พูดง่ายๆ พอของมันอยู่ในถุงๆ แยกว่า อันนี้เป็นพวกใบเสร็จนะ อันนี้พวกของใช้นะ อันนี้พวกเครื่องเขียนนะ ก็ทำให้ชีวิตรู้สึก in control ขึ้นเยอะ (คำที่ใช้กับพี่ยอด) แล้วก็ นั่นแหล่ะครับ สลับไปดู MUBI ด้วยตะกี้ ก็คือ เรื่องอะไรนะ Super Happy Forever หลังจากที่ดู Viet and Nam ไปก่อนหน้านี้แล้วไม่อิน ตอนนี้ ก็เริ่มรู้สึกว่า เออ มันก็ดีนะ เหมือนเรากินอาหารรสชาติหลากหลาย คือ เจอหนังที่ออกแนว poetry มาเรื่องนี้ ปัจจุบันกับหนังญี่ปุ่น ก็เริ่มเจอหนังที่มีเหมือนโครงสร้าง หรือว่าอะไรที่เรา คุ้นเคย ก็ทำให้รู้สึกว่ามันก็มีสเน่ห์กันคนละแบบ ก็คงเหมือนตอนนี้ที่ผมต้องแวะมาจัดห้องสักหน่อย สักพักก็คงวนกลับไปสร้างงานเหมือนเดิม ทีแรกก็คิดว่า อยากจะเริ่มทำงานไม้หัววันนี้เลยนะ แต่ว่าก็ไม่อ่ะ เคารพที่ตัวเองเคยวางแผนใน มูจิแพลนเนอร์ไว้ว่า งานสร้างงานเสพหลักจริงๆให้อยู่วันธรรมดา ซึ่งก็บอกตัวเองด้วยอ่ะนะครับ ว่า จะงานนิยาย หรือว่าไม้หัวบุ๊ค สุดท้ายนะ สิ่งที่จะช่วยให้ผมทำสำเร็จก็ ‘เดดไลน์’ นั่นแหล่ะ แปลว่า ก็รอผลประกาศงานที่สม้ครไปด้วยประมาณนั้น ตอนนี้ก็ต้องยอมรับสภาพว่า เราก็ได้แต่ทำไปชิลๆแบบนี้แหล่ะนะ รวมถึงงานสินค้าอย่าง อาร์ตทอย พวงกุญแจ หรือว่า ที่คั่นหนังสือที่คิดไว้ก็ตาม

ส่วน ถ้าพูดถึงงานที่ตั้งใจทำวันนี้ อย่างการจัดห้อง จัดของลงหลุมเนี่ย ตอนนี้ก็ ถามว่า มีคำนึงที่โผล่มาในหัวตอนที่จัดจะเสร็จเซสชั่นทีผ่านมาว่ามันมี ‘ต้นทุนของการค้นหาตัวเอง’ แหล่ะครับ คือจัดแล้วก็เจอของหลายๆอย่างที่เราได้มา หรือว่าซื้อ ตอนที่เราไปออกแฟร์ แล้วก็ทำให้ตัวเองนึกย้อนถึงงานที่ผ่านมาช่วงปี 2024-2025 ประมาณนั้น ซึ่งพอพูดแบบนี้ ก็ยิ่งอยากจะได้รวบรวมงานที่ผ่านมารวมถึงคอมิคเจอนัลต่อด้วยเช่นกัน จัดแล้วเจออะไรอีก ก็เจอพวกกระดาษ หรือว่าพลาสติก ที่กะจะเอาไปรีไซเคิลแหล่ะ จริงๆมันก็ไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่มากมายให้ปวดหัวหรอกครับ เพียงแค่ ไม่เคยได้เอามาใส่หลุมเท่านั้นเอง พอมองไปตอนนี้ มันวางเป็นถุงๆอยู่ ก็รู้สึก ‘สบายใจ’ ขึ้นอ่ะนะ จะได้รู้ว่า โอเค ต่อไปจะทำอะไรดี เช่น เอาใส่กล่อง ใส่ชั้นหนังสือที่มีช่อง หรือว่า เอาออกจากห้อง หรือว่าต้องซื้อกล่องเพิ่มอะไรแบบนี้ สุดท้าย ก็ back to basic ก็คือว่า ทำงานไปทีละสเต็ปนั่นแหล่ะครับ ประมาณนั้น โอเค ส่วนเรื่องหนังสือที่เกริ่นไว้ที่หัวข้อ ตอนนี้ มีอ่านเล่มนึงบ่อยหน่อย ก็คือเล่ม ‘เด็กชายไกวชิงช้าในโลกสรรพเสียงสัตว์’ โดย Shinji Ishii แปลโดย มาริษา โคทานิ, ประเสิรฐ ธาดาพินิต และ จินตนา เวชสวัสดิ์ ครับ สำนักพิมพ์ earnest คือแปลกดีนะ แปลกมากเลยแหล่ะ คือ เราอ่านจะไม่ได้อ่านหนังสือเยอะด้วย เลยเพิ่งได้สังเกตว่า เออ หนังสือมันให้รายละเอียด้ได้เยอะมาก คือมีหลายๆโมเมนต์ในเล่มนี้ ที่ทำให้รู้สึกถึงความ จริง นั่นคือ เป็นรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในชีวิตจริงที่ถูกใส่เข้ามา ผมชอบตรงนี้มากๆ ให้ฟรีไรต์จากหัวตอนนี้นึกไม่ออก แต่ให้เปรียบเทียยพอได้ เช่นแบบว่า ตอนนี้ที่ผมคันมือ เพราะว่าใช้สบู่ล้างมือบ่อย เพราะว่าความย้ำคิดย้ำทำของตัวเองเนี่ยแหล่ะ อะไรแบบนี้ คือมันเป็นเหตุการณ์ หรือ ความรู้สึก หรือ อารมณ์ ที่จำเพาะต่อตัวบุคคลมากๆ ทำให้ อ่านแล้วรู้สึกลึกมากๆ ถ้าอยากจำได้กว่านี้คงต้องขีดเขียนไปด้วย ไม่ก็จดประโยคที่ชอบเก็บไว้ประมาณนั้น โอเคไปละครับ 5:23pm จนตอนนี้ก็ยังตอบไม่ได้ว่าทำไม มอนิ่งเจอนัลแล้ว ยังต้องมาบล็อกไว้ตรงนี้อีก ก็คงอยากจะได้คุยกับคุณนั่นแหล่ะครับคุณผู้อ่าน คุยเหรอ? หรือว่าเล่าให้ฟังฝ่ายเดียวกันแน่นะ…

เดี๋ยวต้องแวะไปรับทานอาหารกับครอบครัวสักเล็กน้อย แล้วกลางคืนมาจัดของลงหลุมกันต่อครับ อีกสักสามสิบนาที