บทสัมภาษณ์ - สุขสงบกับการอยู่คนเดียว - จริงๆแล้วเราก็ทำหนังสือภาพ ‘แบบเรา’ อยู่แล้วนี่หว่า

8:59am แมะ อีนังคุณบล็อกนะ เน็ตช้า หรือว่าผมใส่รูปเยอะไม่รู้ครับ กว่าจะได้พิมพ์ หึ้มจริงๆ ไม่งั้นจะไม่ง้อไปเขียนมอนิ่งเจอนัลมือแล้วนะ แต่มันอยากเอาหัวข้อมาลงก่อนครับ กรี้ด 9 โมงแล้วครับ รีบล้างอึให้ทามะจังทันที ทามะจังก็คือหนึ่งในฮีโร่ ที่เซฟปผมจากความเบื่อความเหงา ความฟุ้ง ความปวดตับ เมื่อต้องอยู่คนเดียวครับ เป็นจังหวะชีวิตที่ค่อยๆกลับมาเงียบ มาเจอสภาวะบางใหญ่อีกครั้งจริงๆครับตอนนี้ มีความสุขมากๆ (ตอนนี้ เวลานี้นะ เวลาอื่นยังไม่รู้ ไม่ต้องไปหวังอะไรมาก ใจร่มๆ)

เอาว่า ขอไปเขียนมอนิ่งเจอนัลให้เรียบร้อยตามรูทีนก่อนครับ เดี๋ยวจะกลับมาเล่าให้ฟังนะ ว่าช่วงนี้คิดยังไง กับหัวข้อที่เกริ่นไว้ อ่าใช่ ถือว่า บล็อกเป็นช่องทางให้ผมได้เล่าโน่นเล่านี้ให้คุณๆที่สนใจแวะเข้ามาอ่านเนี่ยแหล่ะครับ พอใจที่ทางของบล็อกตัวเองอีกครั้งนึงละครับ ส่วนไอจี เอาไว้แค่เน้นโปรโมตตอนหนังสืออกใหม่ หรือว่าอะไรแบบนั้น เข้าไปทีแล้วเหมือนเอาตัวเองไปยืนกลางสี่แยกไทม์สแควร์อ่ะคุณ มันไม่โอเคกับสภาพจิตใจที่ต้องการความสงบของผมมากๆ

ทีนี่เป็นเหมือนบ้านบ้างใหญ่ สภาวะที่สงบ ได้สร้างสรรค์ เสพ สะสางกับตัวเอง แล้วก็ มีเพื่อนบ้านที่น่ารักแวะมาคุยส่งอาหารให้ทางรั้ว ผมจะได้ส่งไม้หัว ให้เพื่อนบ้านเอาไปนั่งคุยเล่นได้ด้วย ไม่ต้องเลี้ยงนะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเหมือนเลี้ยงทามะก็อดจิ (ล้อเล่ง ไม่เหนื่อยเลยจ้า สนุก) ไปก่อนๆครับ เดี๋ยวมาอีกที วันนี้เว้นออกไปเดินซื้อกาแฟนะ PM2.5 แรงมาก สีแดงเถือกเลยล่ะ แล้วก็เมื่อคืนเริ่มหยิบ nintenso switch กลับมา (ฮั่นแน่ ) แต่ก็ยังยังไม่อยากเล่นเยอะหรอกครับ ยังรักษาตาซ้ายอยู่ ยังมีแดงน้อยๆๆๆ ตอนเช้าอยู่ครับ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก็ต้องดีขึ้น คุณก็รักษาสุขภาพด้วยครับ

9:05am