จะทำแบบนี้ไปได้สักกี่น้ำ (หลายน้ำแหล่ะ)

1:25am ก็ต้องลองครับ ตื่นมากลางดึก อาจเพราะกินสุกี้เจ้าโปรดเจ้าหนึ่ง แล้วมันต้องกินน้ำตาม ก็จะเป็นแบบนี้หลายๆครั้ง ก็กินไปแก้วเดียวก็รู้สึกดีขึ้น เค้าบอกเค้าไม่ได้ใส่ผงชูรสนะ แต่มันก็คงเป็นแบบนี้อยู่แล้วกับอาหารจานซุปเหรอ เอ๊ะ สรุปจะยังไงกันแน่นะผม จะคิดว่าเค้าใส่หรือไม่ใส่วะเนี่ย เอาเถอะ ไม่ได้ว่าอะไร ก็แค่พูดไปเรื่อย เกริ่นบล็อกนิดหน่อย ก่อนเริ่มทำงาน ใช่ครับ ขอทำงานตอนดึก แค่สามสิบนาทีก็ยังดี กันเหงา กันตัวเองฟุ้ง คิดไปถึงไหนต่อไหน อย่างเช่นตะกี้ จะนัดรุ่นน้องเจอกินข้าวเย็นไหม คิดว่าตัวเองเหงาอยากเจอคนไหม แต่ว่า ยังดีกว่า คิดว่า สำคัญกว่าคือทำงานไม้หัวให้เสร็จก่อนมากกว่า อย่างงานเมื่อวาน ก็ยัง ไม่ได้ครบตามที่บอกตัวเองให้ทำในมูจิเลย แต่ก็มีแตะๆแล้วนะ แตะส่วนนิยายแล้วนิดหน่อย (โยนไอเดียเจ็ดเล่มซีรีส์กลับให้พี่ยอดฟีดแบ็กครับ) แล้วก็มีอ่านญี่ปุ่นเอ็นหนึ่งไปหน่อย (〜あっての、〜てやまない ตัวที่สองสะกิดใจ เลยโยนถามคุยกันอยู่นานหน่อยว่าใช้งานยังไง เหมือนใช้กับแบบ เวลาเราคิดถึงอะไรที่มันค้างอยู่ในใจจนหยุดไม่ได้ ประมาณนั้น ซึ่งก็เนี่ยแหล่ะ อย่างที่บอกตัวเองเสมอ ต้องเอาไปใช้กับงานไม้หัว จะได้มีสนามเล่นจริงๆของตัวเองไม่ให้ลืมครับ ก็เอาน่า ใจเย็นๆดิ เดี๋ยววันศุกร์ มึงได้ลองสนามแน่ไอ้ทอง เอาไปลง 15 บีตกันครับ กับ การสุ่ม 1 ประโยคเพื่อเอามาแต่ง 1 บีต) คือตอนแรกตื่นมาเปิดยูทูบนะ เห็นเค้าไปสัมภาษณ์ผู้คนไงครับ เกี่ยวกับ ทำไมตอนนนี้สินค้าช่วงเฮเซ กลับมาบูม อย่างทามากอดจิ ตอนแรกเห็นผมนี่เอาละ เกือบจะไปซื้อละ ตั้งเวลาไว้เรียบร้อย ศุกร์บ่ายจะออกไป แต่คุยกับพี่ยอดไปมา (มีอยากหางานสนพ.ด้วย อยากหางานแปลด้วย) แต่คุยไปคุยมาเริ่มได้สติว่า เราแค่ หาเรื่องเพิ่มให้ชีวิตวุ่นวายอีกแล้วป่ะวะ ก็แค่กลับมาที่ตัวเอง ทำงาน อ่านหนังสือ แม่ง ก็ต้องอยู่กับตัวเองต่อนี่แหล่ะวะไอ้เี้ยเอ๊ย อ้าวทำไมขึ้นหยาบครับทอง ไม่รู้สึครับ ก็ทำไมเพลงร็อคต้องแหกปากอ่ะคุณ? ก็อารมณ์มนุษย์มันพาไป ผมก็ต้องปล่อยเค้าดิ หึ่ม ไม่เสียหายไหม คุณก็อ่านบล็อกผมได้รสชาติ ผมก็ได้ระบายความรู้สึก เออ นี่ไงครับ วินๆ พอดี

เอาล่ะ (หายใจออกทิ้งยาว) เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เหงาได้ แต่ก็ บ่นออกมา แล้วทำงานเราต่อ แปรเปลี่ยนพลังงานตรงนั้นกัน สร้างสรรค์ในแบบตัวเอง เรากำลังทำงานของเราอยู่แล้ว เหมือนเป็นสำนักพิมพ์เล็กๆอยู่แล้ว ก็แค่ทำหนังสือให้จบไปทีละเล่มๆ เหมือนที่ตัวเองตั้งมั่นกับตัวเองแหล่ะ ไหนจะขาของการอ่านญี่ปุ่นด้วย การอ่านหนังสือนอกเวลาด้วย แค่มีงานหน้าที่ลูกอยู่กับพ่อแม่ที่บ้าน ผมก็ว่ามีงานอื่นให้ทำด้วยแล้วนะได้อยู่กับสังคมตัวเองแล้วด้วย (อย่างเมื่อวานก็ไปรับรูปที่ไปเข้ากรอบมา จริงๆเพราะผมเอารูปไปเข้าให้พ่อมาเนี่ยแหล่ะ ก็เลยหาเรื่องเอางานคอมิคที่เป็นช่วงทดลองยาวๆของตัวเองไปเข้ามาด้วยครับ)

อ้อ แล้วก็ กลับมาบล็อกเนี่ยแหล่ะ โอ๊ยดี คุยกับพี่ยอดอ่ะ ดีแล้ว แต่ไม่พอว่ะทอง ต้องมาบล็อกด้วย มันเป็นหน้าต่างอีกทีที่ทำให้ผมได้เป็นเหมือน จูลี่ (เอมี่ อดัม ที่รักกก) ในเรื่อง Julie & Julia น่ะครับ (โหยคุณ เริ่มแตะหนัง อยากจะเล่าว่าช่วงนี้ดูหนัง MUBI นะ จบไปเรื่องนึง mastermind วันก่อน แต่ว่าฟรีไรต์ไว้อ่านเอง ไม่ได้ๆคุณ อารมณ์พุ่งกว่านี้ร้อยเท่า เดี๋ยวจะมีอะไรเกินงามหลุดมา ต้องเซนเซอร์ก่อนครับ) เอาว่าไรนะ ต่อจะจบไปทำงานละ (สามสิบนาทีพอนะแก) เอาว่า สรุป ถึงมีพี่ยอด แต่ก็ต้องมีช่องบล็อกแบบนี้แหล่ะ เพราะมันก็เป็นทางออกที่ ‘สร้างสรรค์’ สำหรับเรา ก็คือ สงบแหล่ะ เทียบกับการไปคุยไลน์หรือว่าไอจี เพราะว่าเราได้พูดสิ่งในใจจริงๆ ในเวลาของเรา ในจังหวะ ประมาณของเรา แต่ก็ยังเปิดโอกาสให้ มนุษย์น่ารักใจดีอย่างคุณผู้อ่านบล็อกผมตอนนี้แวะเข้ามา

ขอบคุณและขอให้คุณจัดการความเหงาของคุณได้นะครับ ทำงานสร้างสรรค์ที่รักของเราต่อกันครับ

ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้า กับบล็อกวันใหม่ (เราจะได้เจอกันอีกแน่ๆ เร็วๆนี้ด้วย)

1:36am

1:51am แอบแวะมาบอก เปลี่ยนใจไม่ทำงานละ พอคุยกับพี่ยอดต่อ ใจเย็นก่อน กลับไปเตรียมนอนก่อนดีกว่าครับ จะดูอะไรเบาๆ หรือว่าอ่านหนังสือสักหน่อยก็ได้ อะไรที่มันจะไม่ทำให้ตัวเองกลับมาคึกเกินน่ะ แล้วก็ๆนะ อัพเดทๆหน่อย นี่ไง ผลของการมีแผนในมูจิแพลนเนอร์ว่า จะมีงานส่วนที่ ‘ต้องทำ’ ประจำวัน เช่น นิยายไม้หัว ไม้หัวบุ๊ค การอ่านสอบวัดระดับญี่ปุ่น แต่ ก็จะมีส่วนที่ปล่อยให้เป็นเหมือนดวงดาวบนฟ้า ลอยไปมาได้ ไม่ต้องฟิกซ์ เช่นการอ่านหนังสือนอกเวลา เมื่อวาน ตอนออกไปเอารูป ก็เลยพก apartamento ได้อ่านบทสัมภาษณ์ของศิลปินคนหนึ่ง ที่เค้า base in Paris แล้วเค้าก็ไม่ชอบคำว่า illustrator เหมือนผมเลย อ่านจนจบ นี่ไง another accomplishment of the day! วะฮ่า ได้ถามตัวเองว่า อยากอ่านบทสัมภาณ์ของนักเขียนบ้างจัง พอดีเล่มนี้เหมือนเค้าจะเน้น visual artists ป่ะ? แต่ก็ เอาน่ะ พยายามเปิดใจ ฟังมุมมองจากคนอื่นๆด้วย เราเอง นึกแม้จะยังสับสนกับบทบาทตัวเองในความเป็นนักสร้างสรรค์ ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่ามีความเป็น illustrator ด้วยนั่นแหล่ะวะ เคบายอีกรอบครับ

おやすみ

1:55am

ตื่นละครับ ตอนนี้ 11:21am

ชายเล็กบ่นว่า ผมพร้อมขายแล้ว แต่พี่ทองก็ยังไม่เอาผมไปฝากที่ร้านสักที ผมก็บ่นกลับว่า พี่ก็มีแค่หนึ่งสมองสองขา สองมือ สองตา หนึ่งจมูก หนึ่งตับ หนึ่งไต นะน้อง! (ชายเล็กบอกว่า ก็ตั้งเยอะแล้วนี่ เชอะ)

ชายเล็กอาร์ตทอย เปลี่ยนแอร์ใหม่ แล้วก็งานแปลที่ยังอยากทำ (แม้เวลาจะมีเหรอวะแก) นี่คือสิ่งที่มากหลอกหลอนใจตอนนี้ครับ รวมถึงความโมโหที่ไม่มีเพื่อนสนใจ (ในจังหวะที่เราสนใจ) ไม่เป็นไร เรามีชายเล็กครับ ใครสนเพื่อนกัน!

เอาล่ะ ตั้งสติ แล้วก็ จัดการเรื่องแอร์กับอาร์ตทอยก่อน แล้วค่อยมาทำงานประจำวันของเรา นิยายไม้หัว และ บุ๊คสาม แล้วก็อ่าน n1 กันต่อก่อนครับ ส่วนเรื่องที่ว่า อยากหาสนามลงให้ญีปุ่นได้ใช้กับงานแปล ต้องต่อคิวอ่ะ ก็ต้องเอาไปใช้กับงานไม้หัวก่อนแหล่ะครับ เขียนลง note.com บล็อกทางนั้นได้ ดีกว่าๆ เอาล่ะ เดี๋ยวมาอัพเดทอีกทีครับ ว่าจะหมู่หรือจ่าหรือจ๋าจ๊ะกันวันนี้

8:35pm มาแล้วครับ บล็อกรอบดึก สรุป ก็โดน sidetracked ไปนิดหน่อยครับบ่ายนี้ หลังจากที่ตอนแรกก็ประกอบกล่องโชว์ให้กับชายเล็กอาร์ตทอยเรียบร้อย แต่ก็ยังไม่ได้เอาไปวางที่แกลเลอรี่ที่ไปตอต่อเค้าไว้ เพราะมันยังเหนื่อยอ่ะ เลยขอสลับมาแปลหนังสือญี่ปุ่นก่อนครับ โดยไปหยิบเล่ม ชื่อ　日記の練習 ของ　くどうれいん แล้วสุดท้ายก็กระเหี้ยนกระหือรือมาก เปลี่ยนทิศอี๊ก เพราะว่า รู้สึกว่า มันยากเกินไป ไปคิดเสียแทนว่าจะต้องหาอารมณ์หนังสือภาพดีกว่า ทำให้ช่วงเย็นหน่อย ที่ต้องออกไปซื้อแอร์เครื่องใหม่มาติดที่ห้องที่บ้านอยู่แล้ว ก็เลยแวะไปคิโนะด้วยครับ แต่เดินดูหนังสือไป ก็เกิดการตกตะกอนอีก และปลงตกว่า ไม่อ่ะ ผมยังไม่เจอหนังสือภาพที่ ‘ใช่’ พอสำหรับผมที่จะต้องหาเรื่องไปอยากเสนอแปลให้สำนักพิมพ์อ่ะ ในท้องตลาดก็มีอยู่มากโขอยู่แล้ว ทำไมผมจะต้องไปเสนอหนังสือแข่งกับใครเขา ที่เราเองยังไม่อินเลย คุณว่าไหมอ่ะ ก็เลยแบบ นั่งกินข้าว แล้วก็

ซื้อ

ทา

มา

ก็อด

จิ

ว้าาาฮะฮ่าๆๆๆๆๆ ฟินสิครับ

ตะกี้เลยฟักไข่เรียบร้อย แต่ๆๆ รีบแปะติ๊กเกอร์ชายเล็กจิ๋วไว้ที่น้องไข่เรียบร้อยนะ กลัวไม้หัวจะเสียใจ ว่าเดี๋ยวผมจะลืมทำงาน ไม่ลืมๆ แต่ก็ขอนิดหน่อย เห้ย… มันส่งเสียงดังแล้วอ่ะคุณ ทามาก็อดจิ อันนี้จำไม่ได้จริงๆ ว่ามันจะโดนร้องเรียกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ตายห่าน… หรือว่าฉันจะตัดสินใจผิดเสียแล้ว

เอาว่า อย่างหนึ่งที่ตัดสินใจถูก (ต้องถูกน่า มั่นใจไว้) คือ ไม่เอาแล้วครับงานแปล ใช้ญี่ปุ่นที่งานไม้หัว ที่การอ่าน แล้วก็ แปล ใช่ แต่คือแปลไว้ให้ตัวเองอ่านเนี่ยแหล่ะพอแล้ว โอเค (เห้ย ไข่มันร้องอีกแล้วว่ะคุณ ซวยแล้วกู…) ใช่ๆ ประมาณนี้นะ

อ้อใช่ ที่คิดได้อีกอย่าง ที่พอจะ compromise เผื่อจะเสี้ยนงานแปลอีกก็คือว่า ถ้าอยากแปลก็ลองแปลเล่นเองไปก่อนเลย พอถึงจุดนึง เดี่ยวจะตอบได้เองแหล่ะว่าจะไปไงต่อ ลองเสนอสนพ.ไหม หรือว่ายังไง ใช่ๆ คือทำไปก่อนครับ อืม ช่วงแรกมันก็จะต้องช้าๆหน่อยเนี่ยแหล่ะ

ส่วนเรื่องของเรื่องที่ตอนแรกจะเปลี่ยนใจมาแปลอีก เพราะคิดว่า ยังใช้ญี่ปุ่นน้อย ก็ง่ายๆ ใช้ให้เยอะขึ้นสิครับ ใช่ ก็ต้องไปหาเรื่องใส่ในนิยายเนี่ยแหล่ะ โอเคเลย!

โอเค ขอไปทำงานไม้หัวต่อก่อนครับคืนนี้ กับ ep 7 of Maihua Book แล้วก็จะได้ทำนิยายต่อ เล่มสองอย่างน้อย เขียนให้จบสิบห้าบีตก่อนครับ ส่วนหนังสือภาพ ที่ไปรวบรวมมาไว้ข้างตัว ตอนแรกจะเอามาหาหนังสือแปล ตอนนี้ก็ เอาไว้ใช้เป็นแรงบันดาลใจสร้างหนังสือตัวเองต่อไปครับ

เอาล่ะ กลับไปเหมือนเดิม M-J-S!!!

ป.ล. เห้ย ทมกจ (ทามากอดจิ) มันจะดังแบบนี้ตลอดเนี่ยนะ จะให้เช็ดอึ๊ทีก็ดังน่ะนะ เห้ยยยยยยยยยยยยยยย