มีความสุขมาก โอ๊ย!!!

1:48pm ที่เสียงดังจ้าละหวั่น เพราะว่าตอกเสาเข็มที่ห้องด้านล่างน่ะเหรอ (ทุบกำแพงทำห้องใหม่ครับ ห้องด้านล่างผม ที่คอนโดผมเนี่ยแหล่ะ) เปล่าเลย หรือว่า ที่เสียสตางค์ไปประมาณเกือบ 2 พันบาท กับร้านอาหารญี่ปุ่นแพงโ_ตร ที่หลุดเข้าไปตะกี้ แล้วบอกว่าลด 50% แต่มาเฉลยทีหลังว่า ลดแค่เงินสดน่ะเหรอ? บ้าสิ จะใช่ได้ยังไง

ไปต่อครับ เลี้ยงในสิ่งที่รัก ความผูกพันกับตัวละครที่คนรักทามาก็อตจิจะเข้าใจ ใช่มั้ยยยยยย

มีความสุขก็เพราะเธอนั่นแหล่ะ บล็อกที่รักกกก โอ๊ย จับเวลาให้ตัวเองสิบนาทีเลยครับ เพราะรู้ว่าตัวเองต้องอัดอั้นมากกก เพราะว่า บอกตัวเองไว้ไง ว่าเสาร์อาทิตย์ ขอให้ตัวเองได้หมักบ่ม ได้เปลี่ยนรสชาติ ได้ใช้ชีวิต ที่ออกจากรูทีนเดิมๆบ้าง ก็คือ เว้นการเขียนบล็อกไว้หน่อย วันนี้เลยมีเรื่องจะมาเล่าเต็มไปหมดครับ จริงๆก็พอจะสโคปกับตัวเองไว้คร่าวๆแล้วแหล่ะ ว่าอยากจะเล่าเรื่อง ‘สิ่งที่เสพ’ เป็นหลัก ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งที่ผมจะได้แชร์ตรงนี้ที่บล็อก ที่คิดว่า ก็พอเหมาะพอดี กับการได้เชื่อมโยง input กับ output สิ่งที่ตัวเองอ่าน ดู เล่น เจอ คุย กับสิ่งที่จะกลายไปเป็นงานของตัวเองต่อไป ถามว่า จะต่างกับ มอนิ่งเจอนัล ที่ผมเขียน หลังจากตื่นไหม? ก็ต้องต่างสิ อันนั้นจะดิบกว่า จะเป็นเชิงระบายมากกว่า (นี่ก็ ระบายมากแล้วนะแก…) ก็ อันนั้น แน่ๆ คือ มีแต่ผมเท่านั้นที่ได้อ่าน ไม่ก็ตอนที่ผมจรลีไปโลกหน้าแล้วเท่านั้น (ซึ่งต้องมีคนได้ค้นพบสิ่งที่ผมเขียน แล้วก็ต้องอ่านลายมือออกด้วยนะ) แต่! ผมไม่ยอมตายง่ายๆหรอก!!! มีเรื่องราวไม้หัวให้เล่า และเล่าจบ อีกมากมายครับพ่อแม่พี่น้อง (หาเสียง?) เอาว่า มาเริ่มเลยดีกว่า

สิ่งที่เสพช่วงนี้ เหรอครับ อย่างแรกก็ น้องก๊อต นี่ไง ทามาพาระ ล่าสุด ผมเอาไป vlog ลง TikTok ด้วยนะ มันไม่ไหวอ่ะ จะมาอัดคลิปเก็บคนเดียวมันแน่นอก แน่นท้องไปหมดครับ ล่าสุด กับรุ่นล่าสุด ทามาก็อตจิ พาราไดส์ ผมเลี้ยงจนได้ลูกที่สามแล้วนะครับ เอาไปลงน้ำทีนี้ จนเกิดเป็นตัวแมงกะพรุ่นแล้ววันนี้เอง (โยงหน่อย พอดีกับวันนี้ฤกษ์ดี ไปเป็นเพื่อนแม่ ไปทำธาราบำบัดพอดีเลยครับ) (สิบนาทีแล้วอ่ะ ให้อีกห้านาทีแล้วกัน วันนี้ ไม่ให้เวลาเยอะไป เพราะว่า ต้องรีบปิดจ๊อบ ไม้หัวบุ๊คสามด้วยครับ ต้องส่งภายในพุธนี้ เพื่อพิมพ์เล่ม ไปเริ่มขายวันที่ 5-8 กับงาน Happening ครับ!)

สถานที่แห่ง Solitude สภาวะลอนดอน ที่คิดถึง วันหนึ่ง ฉันคงได้เล่าเรื่องเธอในคราบของหนังสือเล่ม

โอเคต่อ นอกจากคุณก็อตจิแล้วเนี่ย ก็มีเมื่อวานนีแหล่ะ ตอนที่พาแม่ไปทานเข้าเช้ากันครับ ที่ร้านอาหารแนวออสเตรเลีย (ใช่ไหมนะ) แถวสาทรเนี่ยแหล่ะ แล้วก็เหตุเกืดตอนเข้าห้องน้ำเนี่ยแหล่ะ แผนที่สีน้ำตาลที่ถูกไฟสีส้มส่องไว้จากโคมไฟเรโทรในห้องน้ำ ด้านข้างโถสุขภัณฑ์ ที่ทำให้ผมต้องฉงนสงสัย เขยิบตัวเข้าใกล้แล้วก็อ่าน ‘Kensington Garden’ โว้ยยย เท่านั้นแหล่ะคุณ​ความทรงจำ เมื่อไปเรียน ใช้ชีวิตเพียง 9 เดือน (แหม ย้ำจัง จะเอาเท่าไหร่ครับ 9 ปี?) แค่นั้นก็ทำให้ผมคิดถึงโปรเจค ล้านแปด ที่ต่อคิวแล้วครับ ว่าอยากจะได้เล่า ประสบการณ์ช่วงที่ได้ไปเรียน ไปเข้ามิวเซียม ไปเข้าร้านหนังสือ ห้องสมุด มากๆ จริงๆ ผมมีบล็อกตอนที่เรียนอยู่แล้วนะ แปะไว้ใน linktree ด้วยล่าสุด (พี่ชายใหญ่ต้องภูมิใจในผมมาก) แต่ว่า ยังไม่ได้มีโอกาสเล่าเพิ่มเติม จากมุมมองของผมในปัจจุบันเท่าไหร่ ก็เท่านี้แหล่ะ แค่มาสะกิดบอกคุณแล้วก็ตัวเองว่า ยังไงก็ ทยอยดันงาน ‘ไม้หัวบุ๊ค’ (ที่ผมเรียกแบบนี้ เพราะไม่อยากเรียนซีนอ่ะ รู้สึก ไม่ซีเรียส เรียกหนังสือก็ too serious) ให้จบไปทีละเรื่อง ทีละโปรเจคครับ เรื่องราวตอนกักตัวที่เอาไปจัดนิทรรศการ ก็ยังไม่ได้รวมเป็นเล่มเป็นต้น

เอาจริง เพราะปกหลังกับ Josh O’Connor กับหนังเรื่องนี้ ที่ได้ดูจากทาง MUBI ด้วยแหล่ะที่แบบ เห้ยยย จริตที่ตามหา เธอนั่นเอง

เอาว่า อีกเรื่องๆๆ จะหมดเวลาแล้ว ก็หนังสือนิตยสาร ครับ New York Review of Books อันนี้ ที่ไปเจอโดยบังเอิญที่ชั้นหนังสือที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านชิดลม ก็ทำเอาผมคิดชั่งใจอยู่ทั้งวัน จนตอนหลังข้าวเย็นต้องทนใจไม่ไหว เรียกพี่แกร๊บไปซื้อครับ (อาจจะน้องแกร๊บ) คือมันยังไงอ่ะ มันคิดถึงอะไรยากๆ คิดถึงแบบ ความรุ่มรวยของความคิด ไอเดีย ประมาณนั้น เหมือนเรากลับไปอยู่ที่นิวยอร์กสมัยไปตอนเด็กๆ แล้วก็ตระเวนหาร้านหนังสืออินดี้ ตื่นเต้นกับ Strand Bookshop ครั้งแรกๆ ประมาณนั้นเลยน่ะ คือมันก็เข้าปรัชญา หลักการทำงาน หลักการคิดส่วนตัวที่ผมตกตะกอนได้วันก่อนแหล่ะ (แล้วก็ตอนช่วงเที่ยงนี้อีกครั้งด้วย) ว่าเราชอบที่จะเสพยากๆ แต่ว่าก็ต้องสร้างง่ายๆ ต่อไป อย่างวันนี้ที่จะทำไม้หัวนิยายต่อ เพื่อจะอัพลง note.com แพลตฟอร์มญี่ปุ่น ก็คงจะเล่า 15 บีต บีตละประโยคของเล่ม 3 หญิงเล็กครับ โดยคิดว่าจะใช้แกรมม่าภาษาญี่ปุ่นในระดับ N3 ก็พอในการแต่งประโยคในครั้งนี้ครับ คือ N1 ก็ยังคงอยากอ่านตำรา อยากสอบวัดระดับนะ แต่คงเพื่อให้ตัวเองได้เสพงานหนังสือของญี่ปุ่นได้ มากกว่าจะเอามาเขียนเองอ่ะ เก๊ทป่ะ? มันคงประมาณนั้น

เค ไปก่อนนะ วันนี้ต้อง ทำไม้หัวนิยายต่อ แล้วก็ไม้หัวบุ๊คสามต่อให้จบมากที่สุด แล้วก็พักด้วย โปเกม่อนได้ไหมมมมมมม ปิก้าาาาาาา

บาย 2:02pm